S.K.O. jarzeniówka

Tyle słów tłoczy się na skraju myśli
Tyle obrazów pcha się na zamknięte powieki
Która spadnie?
Ta co zwykle?
Nie tym razem.
Nie tym razem. 

Przyspieszona rozmytość wciąga
W nierzeczywisty dance macabre
Spinning świadomości
Skręca samość siebie

Rozbiegany,
wyświechtany jak biblijne frazesy,
słodziutki jak puchatkowy miodek,
który wpierdalam co rano,
którym zapycham oczy i przerwę między zębami.

Pozbierałem kiedyś swoje życie.
Poskładałem najdrobniejsze chwlie,
porozrzucane po czasie.
Do kupy.
I ujrzałem:

gówno.



Zabij mnie.

Zabij mnie, błagam Cię!
Gdzieś przecież jesteś.
Podpisz mój wyrok,
tak jak tylko Ty potrafisz.
Podpisz go czystą miłością.

Każdy ma swoją śmierć.
Każda śmierć ma kogoś.
Obieg zamknięty.
Wniebowzięty.








And now I wait my whole lifetime…
Na kojące światełko,

Na dnie tunelu

znalazłem bezlistną koniczynę.
Znak?
A jak znajdę cztery takie?
Cztery znaki?
Nie, to już krzaki.


Krew nie woda, synu.
Krew nie woda.
Ostatnie i pierwsze słowa boga.
Sens życia?

gówno!

sens bezsensu 
sensbezsensu
s e n s b e z s e n s u 
sens bez sensu

?

To cztery bezlistne koniczyny

Cztery puste miejsca

Cztery litery

Cztery litry

. . . . 

wpisz się.